ای حسین

ای حسین…
نامت که بر زبانم می‌آید، دل به تپش می‌افتد و اشک بی‌اختیار جاری می‌شود. تو نه فقط یک شهید در کربلا، که یک راه، یک حقیقت و یک فریاد آزادی هستی. کربلای تو مدرسه‌ای است که در آن، عشق به خدا، ایستادگی در برابر ظلم و وفاداری به عهد، معنا می‌یابد.

ای سیدالشهداء…
هر بار که غروب عاشورا را به یاد می‌آورم، گویی خورشید هم شرمنده می‌شود از آنچه بر تو و یارانت گذشت. تو با خون خود چراغی افروختی که قرن‌هاست تاریکی را شکافته و دل‌های عاشقان را روشن کرده است. اگر دنیا پر از بی‌وفایی باشد، یاد تو کافی است تا انسان بداند حقیقت و وفا هنوز زنده‌اند.